Turks badhuis

• Program
  Badhuis met restaurant, bioscoop, sportzalen en gebedsruimte
• Client
  Prix de Rome Architectuur
• Team
  Theo Hauben
  Marco Vermeulen
  Roy Habets
  
• Lokatie
  Amsterdam, Josef Israelkade
• Area
  4600 m2
• Date
  2000-12-15

Het meest opvallende element van het ontwerp is de glazen vitrine die op een veertien meter hoge granieten sokkel staat en die een diffuus licht uitstraal als ze zich heeft gevuld met de stoom van het Turkse bad. In het badhuis zijn de lockers zodanig geplaatst dat er afzonderlijke routes mogelijk zijn voor de komende, onreine, en de gaande, gereinigde, bezoekers. De sokkel kan worden gezien als de buiksteen en bevat onder meer het restaurant, de bioscoop, de sportzalen en de gebedsruimte. Voor de andere bad- en wasruimten zijn in de sokkel grotten en spelonken uitgespaard die van boven af, dus vanuit het eigenlijke badhuis, worden betreden. Een verticale uitsnede aan de zijde van het kanaal zorgt voor een intieme buitenruimte met een bubbelbad. De verschillende functies worden ontsloten vanuit het restaurant, een ondergrondse woestijnvlakte van fluweelbeton, dat zich op een glooiend vlak bevindt, boven de verdiept aangelegde installatieruimte.

Kaptafel Faces

• Program
  11 werkplekken en kassa
• Client
  Kapper Faces
• Team
  Theo Hauben
  Marco Vermeulen
  
• Lokatie
  Eindhoven, Kleine Berg
• Area
  8 m2
• Date
  2000-09-26

Spacebar is een twaalf meter lang kappersmeubel waar elf mensen tegelijkertijd aan geknipt en gekleurd kunnen worden. Rvs poten dragen een balkvormig volume dat over de gehele lengte van het meubel als basement fungeert voor de spiegels. Paarsgewijs vormen de spiegels een configuratie die iedere knipplaats definieert en verbijzondert. De spiegels kunnen open gedrukt worden en geven toegang tot een kastruimte. Het meubel is bekleed met eenvoudige witte facettegels van tien bij twintig centimeter. De föhns worden opgehangen in rvs bekerhouders.

Het resultaat houdt het midden tussen een modernistische skyline en een binnenstebuiten gekeerde badkamer. Als aan een lange buffettafel wordt de transformatie van het eigen spiegelbeeld geconsumeerd: La Grande Coiffe. Aan de kop van de tafel wordt hiervan de rekening gepresenteerd. De kassa is uiteengelegd in een aantal vuurrode puistachtige elementen die het stringente meubel ruw onderbreken en het klinische karakter ervan puberaal besmetten.

Uitbreiding paviljoen De Zonnehof

• Program
  Tentoonstellingsruimte
• Client
  De Zonnehof, centrum voor moderne kunst
• Team
  Theo Hauben
  Marco Vermeulen
  Joep Smeets
  
• In samwerking met
  Martijn Honselaar, Joep Mol, Paul Peters
• Lokatie
  Amersfoort, De Zonnehof
• Area
  3500 m2
• Date
  2000-05-28

Beneden Peil
Uitbreiding De Zonnehof

Eens werd het Rietveld paviljoen idyllisch omzoomd door een lommerrijk park dat zich achter villa De Zonnehof uitstrekte. Begin jaren zestig werd de flora en fauna echter verjaagd door ronkende Kevers en het paviljoen werd overschaduwd door kantoren. Er is een diffuus binnenterrein ontstaan en het paviljoen is, haar geprezen schoonheid ten spijt, een van de dozen geworden. Het paviljoen is in 1959 gebouwd als tentoonstellingsruimte en huisvest De Zonnehof, het centrum voor moderne kunst. In Amersfoort is er behoefte aan een groter en completer centrum voor moderne kunst en De Zonnehof wil daarom uitbreiden met zo�n 3.500m2. Dit betekent verzevenvoudiging van het huidige gebouw! Op het plein is geen ruimte voor deze aanbouw zonder het bestaande paviljoen te overheersen.

Door het maaiveld plaatselijk ruim 20 meter te verlagen ontstaat er ruimte voor een kubusvormige uitbreiding van kunstgras. Deze afgeronde zwerfkei wordt losgehouden van de wanden en de vloer van de bak, waardoor er een sublieme ruimte onder ontstaat, waarin het gewicht voelbaar wordt. De klont onder de grond wordt als zodanig behandeld en naar hartelust uitgehold, gekliefd, doorboord en geschaafd, met als resultaat grotten, spelonken, schachten en tunnels. Maar doordat het plein onder het gebouw doorbeweegt blijft het in het midden of het hier gaat om een ondergronds berglandschap of een bovengronds mijnenstelsel. Daar komt bij dat de massa zich ook niet gedraagt als een gebouw met eenduidige afbakening van het interieur. Het is eerder een schakeling van expositiepaviljoens in een weelderige driedimensionale tuin, waarbij de bezoeker zich voortdurend van binnen naar buiten kan bewegen. Het vroegere park is als het ware opgefrommeld tot een groene prop en vormt nu de voortuin van het Rietveldpaviljoen. De Zonnehof is getransformeerd van paviljoen in park tot park met paviljoens.

Groepsportretten 2000

• Team
  Theo Hauben
  Marco Vermeulen
  Joep Smeets
  
• Lokatie
  De Zonnehof, Amersfoort
• Date
  2000-05-28
• Website